Natuurfoto-Zeevang

Activiteiten.

Verslag opening foto-expositie Uilekieken.

Diane

Vrijdagavond 2 maart waren we uitgenodigd om aanwezig te zijn bij de officiële opening van de foto-expositie Uilekieken van Henny in bezoekerscentrum de Breek bij de molen in Etersheim. We werden warm onthaald met koffie en appelgebak.

Na een welkomstwoordje van Henny mocht zijn jongste kleindochter het lint doorknippen en werd de expositie officieel geopend. Wat zag het er prachtig uit! Geweldig mooie foto`s op linnen hingen er in de zaal. De meeste foto`s van verschillende uilen zijn in de Zeevang en omstreken gemaakt.Langs de wand een prachtig lange lijst met informatie en foto`s over alle gefotografeerde uilen. Over de broedplaatsen, de jongen, het ringen en nog veel meer.

Douwe Tadema, een vrijwilliger van de uilenwerkgroep hield een lezing over uilen.Hij vertelde over de leefwijze van uilen en had een aantal opgezette uilen meegenomen. Zo kon iedereen de verschillende uilen van dichtbij bekijken. Doordringend kijkende ogen, scherpe klauwtjes en zachte rondeindigende veren! Ook een schedeltje werd naast de kop gehouden zodat iedereen heel goed kon zien hoeveel veren en lucht er omheen zit. Dit alles om geen geluid te maken tijdens het jagen. Uilen spreken altijd tot de verbeelding van mensen omdat je ze zo weinig ziet. En als je ze ziet dan is het vaak tegen het donker.

Uilen maken bij het vliegen geen geluid en om dit te demonstreren hadden Bert en Lies Schoo, van de vogelopvang in de MiddenBeemster, hun kerkuil Mira meegenomen. Het maakte bij iedereen veel indruk toen Mira even heen en weer vloog. Prachtig om te zien en te ervaren.

Het is voor iedereen, groot en klein een prachtige expositie met niet alleen mooie foto`s maar ook veel informatie over de leefwijze van de uilen. Echt een aanrader!

Henny,….bedankt dat we aanwezig mochten zijn en dat we zo hebben genoten.Geweldig!

Diane.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 12 Februari 2012.

Klik, beleef de natuur met henny.

De ijsvogel

Duizenden mensen hebben de afgelopen weken genoten van het mooie winterweer.
Helaas geen elfstedentocht maar wel lekker schaatsen door onze prachtige polders.
Toch was het niet voor iedereen dolle pret en zeker niet voor de ijsvogel.
De strenge winter, die het vogeltje zijn naam bezorgt, is tevens zijn grootste vijand.
Als het meeste water dichtgevroren is, blijven er maar weinig ijsvogels in leven.

En waarom dan de naam ijsvogel kunt U zich afvragen.Een verklaring hiervoor is, dat het vogeltje het hele jaar moeilijk te zien is maar hij zich bij vorst vaak ophoudt bij een wak om visjes te vangen en zodoende goed is waar te nemen.Het ijsvogeltje is een echte vis eter. Het soort doet er niet toe als de prooi maar niet te groot is (ongeveer 7 cm).Vaak gebruikt hij een vaste stek bij het vissen. Dat is meestal een overhangende tak vanwaar hij in het water duikt om zijn prooi te bemachtigen.
Heeft hij een visje gevangen dan vliegt hij naar een stevige tak waarop hij het dood slaat.
Hierna wordt de prooi in zijn geheel doorgeslikt. Met de kop eerst, zodat eventuele stekels zich niet kunnen vastzetten in zijn keel.Het ijsvogeltje is een klein gedrongen vogeltje van ongeveer 18 cm. groot met een flinke rechte dolkachtige snavel.Ook is hij bedeeld met een zeer kleurrijk verenpak.Het felle blauw op de rug en het mooie oranje op de borst geeft hem een tropisch uiterlijk.
Je ziet een vliegende ijsvogel eigenlijk alleen als een blauwe streep die over het water schiet.Het nestelen doet hij in steile oevers tegen het water aan.Daarin graaft hij een gang van soms wel een meter lang met aan het eind de nestkom.
Bij ons in de buurt broedt de ijsvogel in Purmerend en Edam.
Maar na drie redelijk strenge winters op rij is hun aantal behoorlijk afgenomen.

Om de ijsvogel wat te helpen zijn er kunstwanden geplaatst in polder de Zeevang en in Purmerend dit om nieuwe broedplaatsen te creëren voor de ijsvogels.De wortelstronk van een omgetrokken boom, gelegen aan de waterkant, geeft een prachtige en natuurlijke broedplaats voor de ijsvogels.
In Edam heeft de ijsvogel jarenlang met succes gebroed in zo’n boomstronk en vele jongen grootgebracht.

Henny.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 8 Januari 2012.

Klik, beleef de natuur met henny.

Voeren van vogels in de winter.

Zoals vorige keer beloofd ga ik U iets vertellen over het voeren van de vogels om ze zo de winter door te helpen.
Onze vogels hebben het vooral moeilijk bij vorst,sneeuw en ijs en al ziet het daar voorlopig niet naar uit kan koning winter zo maar toeslaan.
Gaat een winter strengen is het voor de vogels moeilijk om aan hun voedsel te komen, terwijl ze juist dan veel energie nodig hebben om hun lichaamstemperatuur op peil te houden.

Van het bijvoeren in de tuin wordt dan ook tegenwoordig veel gebruik gemaakt en de vogels zijn voor U makkelijk te bekijken vooral ook de wat schuwere soorten.
Erg makkelijk is het om een voedertafel te plaatsen op een paal van 1,5 hoogte maar wel ver genoeg van bomen of hekjes zodat de katten er niet bij kunnen komen en de vogels de kat van ver kunnen zien aankomen.

Vogels hebben vooral behoefte aan vetten.Behalve zaad en fruit op de voedertafel kunt u ook vetbollen en een snoer of netje met ongebrande pinda’s ophangen. Het zelf maken van vetbollen is ook zeer goed te doen.Reuzel of vet even smelten en vermengen met krenten, vogelzaad en zonnebloempitten.
Laat het geheel stollen in een afgeknipt melkpak of een halve lege kokosnootdop en vergeet vooral niet er een ophangdraad in te bevestigen.
Ook wat pindakaas her en der op bomen smeren is een ware traktatie voort spechten en mezen.
Zolang er losse sneeuw ligt is drinken geen probleem, maar als ook de sneeuw bevriest kunnen de vogels moeilijk aan water komen.
U kunt de vogels hierbij helpen door een bakje water neer te zetten.Om het bevriezen te voorkomen kunt U wat suiker in het water doen en span ook wat gaas over de drinkbak zodat de vogels niet kunnen badderen. Vogels die bij vorst baden kunnen longontsteking krijgen en lopen gevaar op bevriezing.

Informatie van Vogelbescherming Nederland.

* Geef nooit voer waarin zout is verwekt.
* Voer nooit margarine (dat werkt laxerend)
* Geef kaasresten zonder korst.
* Geef voedsel dat gemakkelijk bevriest, zoals appel niet in kleine stukjes maar als een geheel
*Houdt uw kat zoveel mogelijk in huis en of doe hem een klein belletje om zodat de vogels gewaarschuwd worden
*Voer vooral niet teveel te gelijk, liefst ’smorgens en tegen het einde van de middag.Overdadig voeren op de grond kan muizen en ratten aantrekken.
De vogels zijn U er dankbaar voor en zullen met hun aanwezigheid en gezang er voor zorgen dat het aankomend voorjaar weer een waar feest wordt.

Henny.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 11 December 2011

Klik, beleef de natuur met henny.

Vogels in de winter

Nu de winter weer voor de deur staat zijn er veel vogels te zien in onze tuinen bij huis.De eigenaar van een grote tuin gelegen in een klein dorp van de Zeevang gaf mij toestemming om een winterperiode de vogels hier te voeren en fotograferen.
De uitgekozen plaats voor de vogelhut was een open plek met rondom een dichte begroeiing van voornamelijk groenblijvende bomen en struiken.
Dit zijn namelijk de ideale schuilplaatsen waarin de vogels zich kunnen verbergen voor katten en de sperwers.
Aan de rand van deze dekking is deze schuilhut geplaatst en wel zodanig dat de zon het grootste gedeelte van de dag in de rug staat, dit is de beste positie voor het maken van een goede foto qua belichting.

Een voertafel gemaakt in de open plek op ongeveer een meter van de grond, zodat ik met de camera op ooghoogte zit en de vogels zich veilig voelen voor de grondpredatie. Met het voeren van de vogels ben ik begonnen door vetbollen, pinda’s, pindacake, zonnepitten, eikels en onkruidzaad te verstrekken.

Binnen enkele dagen lukte het mij al foto’s te kunnen maken van de koolmees, pimpelmees, staartmees, roodborst, heggenmus, ringmus, gaai, en de grote bonte specht. Dicht bij de hut staat een flink uit de kluiten gewassen hulststruik vol met rode bessen, die weer soorten aantrekt zoals de zanglijster, koperwiek en de kramsvogel.
In een vrij korte tijd al zo’n tien soorten kunnen vastleggen op de gevoelige plaat.Buiten het fotograferen is het een schitterend schouwspel de vogels zo te kunnen observeren, die zich anders verschuilen in de dekking.Het uren vertoeven in deze hut alleen met de vogels in de natuur is absoluut een feest en geen straf.
In de volgende rubriek wil ik U graag iets vertellen over het voeren van vogels, om ze zo te helpen de wintermaanden door te komen.

Henny.

Expositie Uilekieken Maart-April 2012

1 December 2011

Uilen zijn in ons gebied zo langzamerhand een zeldzame verschijningen geworden en prijken inmiddels op de rode lijst van kwetsbare en bedreigde broedvogels.
Dit voorjaar heb ik een paartje steenuiltjes geobserveerd en gefotografeerd in de Zeevang vlak bij de molen.
Het broedpaar had een plek gevonden in een oude kippenschuur die afgelegen en vrij in het land stond.
Na het plaatsen van een schuilhut kon ik prachtig de familie bespieden zonder dat ze mij in de gaten hadden.
Gelukkig is dit soort de enige die ook op de dag actief zijn,al moet ik eerlijk bekennen dat dat behoorlijk tegen viel, dus veel geobserveerd in het schemer donker en de vroege ochtend.

Half April was ik getuige van een paring op het dak van de schuur maar dus te donker voor de fotografie (grrrr).
Daarna een broedtijd van ongeveer 28 dagen waarin ik alleen het mannetje kon waarnemen.
Ook de eerste weken na de geboorte van de jongen liet het wijfje zich dus niet zien.
Heel deze periode is het mannetje de enige die jaagt en voedsel aanbrengt.

De prooien bestaan vaak uit muizen, maar ook heel veel regenwormen, kikkers en andere insecten worden als prooi aangedragen.
Zodra de jongen een paar weken oud waren ging het wijfje mee op jacht om de honger van de jonge uiltjes te stillen.
Na een week of vijf zaten de eerste jongen op het dak, drie stuks in het totaal die heerlijk met elkaar aan het ravotten waren, werkelijk een pracht om te zien.

De jongen uiltjes werden nog een aantal weken door de ouders gevoerd en daarna verjaagd uit het geboorte gebied en moeten dan opzoek naar een eigen territorium.
Het volgen van deze broedcyclus was een hele ervaring maar vooral genieten voor mij en daar doe je het toch voor nietwaar.
Ik heb er veel mooie foto’s aan overgehouden waarvan er een aantal te zien zijn op mijn site natuurfoto-zeevang.nl en deze expositie.

Verder ziet U ook foto’s van de kerkuilen en ransuilen die allen gekiekt zijn in en om de Zeevang.
Hopende dat U belangstelling is gewekt en dat u een kijkje komt nemen naar deze expositie die wordt gehouden in de maanden Maart en April 2012 in De breek.

De expositie wordt geopend op Vrijdag 2 Maart 2012 en is daarna te bezichtigen op Zaterdag en Zondag van 10 tot 18 uur gedurende de maanden Maart en April.

Adres: Bezoekerscentrum De Breek
Etersheimer braakweg 5
1474 MV Oosthuizen

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 13 November 2011

Klik, beleef de natuur met henny.

De Ransuil.
Onze ransuil is een middelgroot uiltje, (ongeveer 35 cm. groot) heeft opvallende oorpluimen en is daardoor makkelijk te herkennen.
De grote oranjegele ogen van de ransuil zitten aan de voorkant van zijn kop en zijn omringd door een krans van veertjes.
De mannetjes verschillen bijna niet van de vrouwtjes.Het ransuiltje jaagt graag in een open gebied vooral in schemerdonker en s’nachts, op muizen en kleine vogels. Mede daardoor is het een vaste stand- en broedvogel in onze weidse polder.

Ransuilen maken zelf geen nest maar broeden graag in een oud kraaien of eksternest.
Als men in de broedtijd op de stam van een nestboom klopt is de kans groot dat de uil niet wegvliegt maar over de rand van het nest kijkt om te onderzoeken wie hem durft te storen.

Onze ransuilen zijn dus echte standvogels en erg honkvast, terwijl ransuilen uit het noorden van Europa hier graag overwinteren.
Op de dag slapen en rusten de uilen vaak bij elkaar in een boom, een zogenaamde roestboom.
De uilen op zich zijn moeilijk te zien maar de aanwezigheid van de vele braakballen verraad vaak hun aanwezigheid.
De jonge ransuilen zijn met 5 weken vliegvlug maar worden daarna nog wel 6 weken gevoerd door beide ouders.In deze periode kan men de jongen de hele nacht horen krijsen om voedsel.
En dit kan dan weer ten koste gaan van de nachtrust van de bewoners die slapen in de buurt van een boom met jonge uilen.
Van een bewoonster is bekend dat zij midden in de nacht het bed uitging om schaars gekleed een schoen te gooien in de boom om zo de uiltjes te bewegen een ander plekje te zoeken met hun gekrijs.

Dat de Ransuil een geschenk uit de hemel kan zijn ervaarde een inwoner uit Warder.
Kort na het overlijden van zijn dierbare echtgenote zat er plots een ransuil in zijn tuin, die daarvoor nog nooit was gezien.
Deze uil is tot de dag van vandaag gebleven.
Toeval of niet, het is een waar verhaal met voor de bewoner een grote waarde.

Henny.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 16 Oktober 2011

Klik, beleef de natuur met henny.

De Pestvogel.

Deze keer wil ik U iets vertellen over de pestvogel.
De pestvogel komt in Nederland niet elke winter voor, het is een invasie gast die soms in grote aantallen hier overwintert.

Waarom de naam pestvogel voor deze fraaie wintergast? In de middeleeuwen dacht men namelijk dat deze vogels die af en toe ons land aandeden de zeer besmettelijke pest meenamen en deze ziekte verspreidden.Wat wel is gebleven is de gedachte dat de aanwezigheid van pestvogels een strenge winter brengt.Dit is dus ook niet waar, een invasie van pestvogels komt gewoon door een koudegolf of gebrek aan voedsel.

In de zomermaanden leven de pestvogels in de lariks bossen van Noord Scandinavië en Rusland.Ze leven daar voornamelijk van insecten (muggen) en zaden, om in de winter over te schakelen op bessen met een voorkeur voor de lijsterbes gelderse roos en meidoorn.
De pestvogel ongeveer zo groot als een merel met een zalm roze kleur heeft een roodbruine kuif waarmee hij zijn stemming kan aangeven.Wat ook opvalt zijn de scharlaken rode lakplaatjes aan de uiteinden van de vleugels.

Tijdens een invasie van pestvogel afgelopen winter waren de vogels te zien in de parken en openbaar groen van de gemeente Hoorn en Purmerend.De vogels zijn verre van schuw en zijn goed te bekijken tijdens het foerageren

Dat heeft wel tot gevolg dat bij een berichtje op (waarnemingen.nl) heel veel vogelaars en fotografen uit de wijde omgeving hier op af komen.
We stonden in Hoorn wel met zo’n twintig fotografen langs een fietspad vlak bij een school te genieten van deze prachtige vogels die zich tegoed deden aan de bessen van de gelderse roos.
Zelfs bij het uitgaan van de school was er geen sprake van enige verstoring ondanks de grote drukte. Ook dit najaar dragen de bomen en stuiken weer veel bessen dus even goed opletten of U deze pracht vogels kunt spotten.

Henny.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 18 September 2011

Klik, beleef de natuur met henny.

De Boomvalk.

Deze maand wil ik U graag iets vertellen over de boomvalk.
Deze vogel is werkelijk een acrobaat in de vliegkunst en het is dan ook een adembenemend schouwspel de boomvalk te zien jagen op libellen en kleine vogels.Voorheen kwam de boomvalk als broedvogel voor in bossen en op zandgronden, maar nu ook meer in het open agrarische landschap.
In de Zeevang hadden we dit jaar een tweetal broedparen die met succes hun jongen hebben grootgebracht.
Heel vaak maken ze gebruik van een verlaten kraaiennest daar ze zelf geen nest bouwen en vrij laat broeden zodat de jonge kraaien al zijn uitgevlogen.
Het wijfje legt in de maand Juni meestal twee tot drie eieren en broedt dan alleen en heel onopvallend.De jonge vogels vlogen begin Augustus uit en bleven nog wel twee weken in de buurt van het nest hangen.
Vanaf de derde week na het uitvliegen begonnen de jongen met het proberen zelf een prooi te vangen.Het was dan ook een spektakel om te zien dat twee jonge boomvalkjes tegelijk achter een zwaluw aanjaagden maar nog lang geen ervaring genoeg hadden om deze prooi te bemachtigen.De oude vogels kwamen dus wel af en toe met een zwaluw of graspieper aan als prooi voor hun jongen, ja ja dan moet je toch wel een geweldige snelle jager zijn.

De boomvalk is een echte trekvogel en vertrekt vanaf begin September richting het zuiden om daar te overwinteren.Zuidelijk Afrika is hun overwinteringgebied en wel zo’n 7500 km van hier.

Henny.

Purmerend op zondag.

Uit het blad van 14 Augustus 2011

Klik, beleef de natuur met henny.

De Steenuil.

De eerste vogel die ik aan U wil voorstellen is de steenuil.De steenuil is de kleinste uilensoort die in Nederland voorkomt.Het is een gedrongen uiltje van ongeveer 23 cm. en eigenlijk niet veel groter dan een merel.

De steenuil is in ons gebied een zeldzame verschijning geworden en prijkt inmiddels op de rode lijst van kwetsbare en bedreigde broedvogels.Dat komt mede doordat we onze erven te netjes opgeruimd hebben voor deze uiltjes.
Het verliest steeds meer van haar karakteristieke diversiteit, zodat vervallen schuurtjes en oude boomgaarden verdwijnen en dit zijn juist de plaatsen waar de steenuil graag vertoefd.

Dit voorjaar heb ik een paartje steenuiltjes geobserveerd en gefotografeerd in de Zeevang.
Het broedpaar had een plek gevonden in een oude kippenschuur die afgelegen en vrij in het land stond.
Na het plaatsen van een schuilhut kon ik prachtig de familie bespieden zonder dat ze mij in de gaten hadden.
Gelukkig is dit soort de enige die ook op de dag actief zijn,al moet ik eerlijk bekennen dat dat behoorlijk tegen viel, dus veel geobserveerd in het schemer donker en de vroege ochtend.
Half April was ik getuigen van een paring op het dak van de schuur maar dus te donder voor de fotografie (grrrr).
Daarna een broedtijd van ongeveer 28 dagen waarin ik alleen het mannetje kon waarnemen.
Ook de eerste weken na de geboorte van de jongen liet het wijfje zich dus niet zien.
Heel deze periode is het mannetje de enige die jaagt en voedsel aanbrengt.
De prooien bestaan vaak uit muizen, maar ook heel veel regenwormen, kikkers en andere insecten worden als prooi aangedragen.
Zodra de jongen een paar weken oud waren ging het wijfje mee op jacht om de honger van de jonge uiltjes te stillen.
Na een week of vijf zaten de eerste jongen op het dak, drie stuks in het totaal die heerlijk met elkaar aan het ravotten waren, werkelijk een pracht om te zien.

De jongen uiltjes werden nog een aantal weken door de ouders gevoerd en daarna verjaagd uit het geboorte gebied en moeten dan opzoek naar een eigen territorium.
Het volgen van deze broedcyclus was een hele ervaring maar vooral genieten voor mij en daar doe je het toch voor nietwaar.
Ik heb er veel mooie foto’s aan overgehouden waarvan er een aantal te zien zijn op mijn site natuurfoto-zeevang.nl

Henny.

Bezoek aan de Wieden

Juli 2011

Op woensdag 29 juni hebben we met Jan, Jens en Henny een bezoek gebracht aan de Wieden.De Wieden zijn een onderdeel van Nationaal Park Weerribben-Wieden. Natuurmonumenten is eigenaar van dit prachtige gebied dat in de kop van Overijssel ligt.

Vanaf de vijftiende eeuw is er in de Wieden veen afgegraven en ontstonden er zo ‘petgaten’ met water. Het vochtige veen werd gedroogd op smalle akkertjes en gebruikt als brandstof. De ’ribben’ tussen de petgaten waren vaak niet bestand tegen harde wind en hoge golfslag en braken door. Zo ontstonden dus grote ‘wijden’ (uitgesproken als wieden)

Het gebied is het grootste laagveenmoerasgebied van heel West-Europa en is heel bijzonder.Het bestaat uit veel water met rietlanden, hooilanden en moerasbossen. Er komen bijzondere planten- en diersoorten voor waarvan er veel op de rode lijst staan.

We hadden een fluisterboot gehuurd waarmee we tussen de hoge rietkragen door en op de open wateren konden varen. Het was geweldig! In de ochtend was het best fris en bewolkt maar s` middags brak de zon door en kon er goed gefotografeerd worden.

Wij gingen er voornamelijk heen om de zwarte sterntjes te fotograferen. Zij broeden op kleine vlotjes tussen de prachtige waterlelievelden en gele plomp. Wat is het mooi om te zien hoe de zwarte sterntjes hun kroost een visje brengen of een libel. Er waren heel kleine pullen van een paar dagen oud maar ook al pullen die net begonnen te vliegen. Ook kwamen af en toe de visarend, de kiekendief en de buizerd voorbij en liet de purperreiger zich zien.

De hele dag heerlijk op het water. De mannen fotograferen, bakkie koffie en je broodje eten en ondertussen van alles zien en horen. Dat was dus genieten voor ons allemaal. Helemaal geweldig! Ook het varen tussen de hoge rietkragen door was prachtig. Bitterzoet wat zich helemaal tussen de rietstengels omhoog werkt, net als de haagwinde. Moerasandoorn, de grote egelskop en harig wilgenroosje en de koekoeksbloem, allemaal planten die langs de waterkant te zien waren.

Om een uur of acht voeren we richting de Waterlelie waar we nog lekker gegeten en wat gedronken hebben! “Mannen,…..geweldig dat ik weer een dagje met jullie mee mocht! Ik heb weer bijzonder van jullie enthousiasme en de prachtige omgeving genoten!!”

Diane.

Artikel in de nieuwsbrief van Fort Edam.

April 2011

WAT IS DAT NOU?                                                           GER FRITZ

Een woensdag eind februari begin maart.
’s Morgens gaat mijn wekker af, want het is werkploegdag in het Fort. Voordat ik mij realiseer wat dat voor vreemde piepgeluiden zijn, vindt mijn wekker dat het genoeg was en zwijgt.
Gelukkig, het blijkt vrij vervelend en koud weer te zijn en in een reflex trek ik de dekens weer over mij heen om de warmte op te zoeken.Na een minuut of vijf kom ik tot mijn schrik tot de conclusie dat ik “het warme nest” moet verlaten om nog op tijd op het fort te zijn.

Op de automatische piloot was, kleed en ontbijt ik om vervolgens in mijn auto richting Edam te rijden.
Een slechte start van de dag, voor de duidelijkheid niet voor mijn koets maar voor mij.

In Edam aangekomen rijd ik het fortterrein op en krijg en gevoel dat er iets niet klopt.Wat dan? Geen idee, maar om mijn nieuwsgierigheid te beteugelen besluit ik maar weer achteruit te rijden om wellicht te ontdekken waarom ik het gevoel van er-klopt-iets-niet heb.
En ja hoor, daar heb je het al. Vlak voor het toegangshek zie ik aan de rand van de fortgracht een paar bamboestokken staan met daarover een camouflagenet. Een prachtige schuilhut.Terwijl ik mij sta af te vragen waar dit voor zou moeten dienen word ik door een fort collega uit de droom geholpen.

DE CAMOUFLAGEHUT

Enige tijd later, in de middag komt een man gekleed in camouflagegroen het fort binnenlopen.Blijkt de heer H.J. de Groot uit Oosthuizen te zijn eigenaar en tijdelijk bewoner van de camouflagehut.
Hij is natuurfotograaf en vandaag staat op zijn programma om “de nonnetjes” die in de fortgracht zwemmen op de gevoelige plaat/chip, vast te leggen
Hij wijst mij erop dat hij nog enkele schuilplekken op het fortterrein heeft, één aan de oost zijde van het fort en nog een schuiltent aan de rand van de fortgracht ter hoogte van het parkeerterreintje.

SCHUILHUT AAN DE KEELZIJDE

Dat is iets voor de Nieuwsbrief denk ik en na dit voorgesteld te hebben vindt de fotograaf dit ook een prima idee.
Terwijl hij zijn foto apparatuur in orde maakt krijg ik zijn visitekaartje en wij spreken af nog contact met elkaar op te nemen.

Thuisgekomen tik ik op mijn computer het adres van zijn website in: www.natuurfoto-zeevang.nl

Een prachtige website met geweldige natuurfoto’s en leuke teksten.
Een aanrader, neen eigenlijk een must voor iedere natuurliefhebber om deze site te bezoeken.
Ik waag mij er niet aan om te pogen de inhoud van de site te beschrijven. Klik op het url en U kunt zelf zien hoe uitzonderlijk mooi de natuur is en hoe die is vastgelegd.

Tja, het zou mooi zijn om wat van de foto’s in de nieuwsbrief op te nemen, ware het niet dat hier copyright op zit wat volkomen begrijpelijk is.

Even via email contact opgenomen met Dhr. de Groot met de vraag of er wat foto’s in onze nieuwsbrief gepubliceerd mogen worden.Gelukkig gaat hij hiermee akkoord. Dit wel onder de voorwaarde dat de foto’s uitsluitend gebruikt worden voor deze Nieuwsbrief.

Hieronder enige prachtige foto’s van IJsvogels. Deze foto’s zijn gemaakt op het fortterrein.


VISOVERDRACHT      FOTO; JENS                                                                       IJSVOGEL

En hier het resultaat van de actie in de camouflagehut.

NONNETJE                                   MERGELLUS ALBELLUS
Het mannetje is goed te herkennen aan zijn witte veren met enkele dunne zwarte lijnen en een zwarte vlek rond de ogen.
Het vrouwtje heeft een roodbruine kop met een witte keel en witte wangen.In de zomer verliest het mannetje zijn witte outfit en lijkt dan wat op een vrouwtje. Het verschil is dat hij wat meer witte veren dan een vrouwtje op zijn vleugels heeft.

In Nederland overwintert het nonnetje vooral bij het IJsselmeer, om na de winter weer te vertrekken naar het noorden van Scandinavië en Rusland.

Prettige dagen en een goed en gezond 2011.

December

De waterspreeuw en de vos

November 2010

Er zijn waterspreeuwen waargenomen in de Amsterdamse Waterleidingduinen en het was alweer acht jaar geleden dat deze vogels voor het laatst in dit gebied gezien waren.
Reden genoeg dus om samen met mijn collega Jens er een dagje voor uit te trekken om te proberen deze vogels op de gevoelige plaat vast te leggen. Daar fietsen verboden is in dit gebied hadden we een fikse wandeling voor de boeg. Met volle bepakking liepen wij door dit 3.400 ha. groot natuurterrein. Het is via de verharde paden goed toegankelijk. Ook buiten deze paden is struinen bijna overal toegestaan.
Het vinden van de locatie was geen probleem, daar veel vogelfotografen in het duin aanwezig waren. Allemaal op weg naar de waterspreeuw, dus gewoon aansluiten en volgen maar.
We hebben een leuke serie foto’s geschoten bij de eerste vogel en toen op pad naar nummer twee, die volgens een collega grappenmaker een tien minuten lopen verderop zat. Het was dus minstens een uur wandelen, maar ja, je moet er wat voor over hebben om mooie plaatjes te schieten.

Een aardige boswachter vertelde ons nog een plek te weten waar een vos zich regelmatig liet bewonderen. En inderdaad was de vos aldaar en werkte geweldig mee aan de fotosessie. Deze dag kon niet meer stuk.



Van een nog veel aardigere boswachter mochten wij achter in een aanhanger vol hooi meerijden naar ons eindpunt, de parkeerplaats.

Wederom een geweldige dag.

Info;

De waterspreeuw is een herkenbare vogel met een donkerbruin verenkleed en een opvallende witte borst. De vogel heeft korte vleugels en vliegt met snelle slagen vaak laag over het water. Waterspreeuwen zitten regelmatig op een steen in het water.

Het voedsel van de waterspreeuw bestaat voornamelijk uit waterinsecten, die op de bodem van snelstromende riviertjes gevonden worden. Bij het zoeken naar voedsel duikt de vogel geheel onder water en loopt vervolgens over de bodem, waarbij de kop tegen de stroming ingehouden wordt. Hierdoor drukt de stroming de vogel tegen de bodem, een effect dat de vogel versterkt door de staart omhoog te houden. Voor het leven onder water heeft de waterspreeuw onder andere een beweegbare klep boven de neusgaten en een vlies bij de ogen zodat opspattend water niet in het oog komt.

Pestvogels in Hoorn.

November 2010



Op de site Waarnemingen.nl verscheen het bericht dat op Terschelling de eerste pestvogels waren waargenomen, kort daarna werden ze gezien in het hele land en ook in Hoorn. De pestvogels zijn in ons land voornamelijk te vinden op besdragende struiken zoals de gelderse roos en meidoorn.Deze soorten zijn veel aangeplant door de gemeentelijke groenvoorziening in parken en de bebouwde kom. Juist daar dus zijn de pestvogels geregeld waar te nemen in de invasie jaren. Ook in Hoorn was sprake van een parkachtige situatie vlak bij een nieuwbouw wijk en pal naast een fietspad waar heel druk gebruik van gemaakt wordt. Bij mijn aankomst stonden al een achttal fotografen met hun teletoeters plaatjes te schieten. Ja, ja door het digitale tijdperk heeft de vogelfotografie een grote vlucht genomen en ook het internet is daar natuurlijk debet aan. Toch ook wel gezellig al die collega’s. Dus tussendoor lekker staan kleppen en gegevens uitgewisseld. Ongeveer een 50 tal vogels waren ter plaatse en wachtten hun kans af hoog in de boomtoppen. Als het even veilig was kwamen ze   massaal op de bessen maar heel vaak werden ze dan verstoord door wandelaars of fietsers. Toch weer een aantal mooie platen kunnen maken van deze prachtige vogels en weer een ervaring rijker.



Vanwege de rode, lakachtige vleugelveertjes noemen de Engelsen hem ‘Waxwing’. Dat klinkt flatteuzer dan onze naam voor deze gast uit het noorden: pestvogel. Hij woont in de dichte taigabossen in Noord-Rusland en de bosrijke gebieden van Finland, Zweden en Noorwegen. In de winter eet hij bessen. In een slecht bessenjaar trekken de pestvogels naar het zuiden en zuidwesten. Dan komen deze prachtvogels bij ons eten van Gelderse roos of liguster. Soms zie je ze in geen jaren, en dan is er ineens weer een winter met een hele invasie aan pestvogels. Vroeger wist men met dit onverwachte optreden geen raad en dacht men dat deze vogels ziektes zoals de pest meebrachten vandaar de naam . Nu weten we beter en kunnen we er ons over verbazen hoe makkelijk ze te benaderen zijn. Dit laatste komt omdat ze in hun geboortestreken zelden een mens zien en dus ook geen enkele angst voor ons ontwikkeld hebben. Pestvogels zijn fraaie vogels om te zien. Zo groot als een spreeuw, rossig gekleurd en met een staartpunt die wel in okergele olieverf gedoopt lijkt te zijn. Bovendien hebben pestvogels een kuif waarmee ze stemmingen aan kunnen geven.

Verslag weekje Veluwe

Oktober 2010

In de week van 9 tot en met 15 oktober mocht ik mee met Jens, Jan en Henny naar de Veluwe om te fotograferen. Ik ben geen fotograaf maar wel, van jongs af aan, in de natuur geïnteresseerd en gek op alles wat vliegt. Ik ben dan ook vaak buiten te vinden.
Wat hebben wij het getroffen met het weer. Geweldig! Wij logeerden in een jachthut dicht bij Otterlo met een mooie vijver voor de tuindeuren en het bos op loopafstand. Meteen tijdens de koffie hoorden we de ijsvogel maar konden hem niet vinden! Een dag later zagen we hem vliegen. Prachtig!
Direct nadat we gearriveerd waren werden de camouflagetentjes opgezet en begonnen de mannen de vogels die er waren te fotograferen. Voornamelijk heel veel kool- en pimpelmezen een enkele specht en een boomklever.
De volgende ochtend was ik vroeg opgestaan om een boswandeling te maken en te genieten van een prachtige zonsopgang. De mannen waren al begonnen met het ontbijt toen ik terug kwam. Dat was wat te laat vonden zij met gevolg dat de volgende ochtend mijn schoenen verstopt waren!!

De eerste paar dagen hebben we ons bezig gehouden met het fotograferen van de paddenstoelen. We hebben mooie- en bijzonder uitziende exemplaren gevonden tijdens onze wandelingen door het bos. Prachtige bundelzwammen, koraalzwammetjes, vliegenzwammen en een grote stinkzwam. Probeer dan maar eens serieus te blijven met drie mannen om je heen!!

Het fotograferen van een paddenstoel heeft letterlijk nogal wat voeten in de aarde! Al liggend en kruipend door de bladeren en soms in de meest malle houdingen proberen de mannen de juiste foto te maken. Wat weer voor een heleboel lol zorgde.

We hebben prachtige lange wandelingen gemaakt door het bos. Mooie kleuren, veel sporen van wilde zwijnen, reeën en edelherten. Wat kunnen die wilde zwijnen wroeten! Wat ook erg mooi was om te zien waren de modderbaden die de zwijnen nemen. Je kon precies de afdrukken van hun haren zien. We hebben ook nog een bezoek gebracht aan het Aardhuis dichtbij Apeldoorn. Daar konden we de wilde zwijnen in levende lijven zien. Wat een prachtige beesten. Maar ook de edelherten waren goed te zien toen zij gevoerd werden. Vanaf woensdag waren we elke dag te vinden in het park de Hoge Veluwe om vogels te fotograferen. Geweldig was dat! Er zijn in het park verschillende vogelkijk hutten. Prachtig!

Ik mocht met een camera van Jens voorzien van een grote telelens ook proberen om vogels te fotograferen! Meestal was het een prachtig scherpgesteld takje met net nog een staart of een vleugel. Of alleen een prachtige tak! Maar na flink oefenen is het toch nog aardig gelukt en begon ik aardig fanatiek te worden volgens de mannen. We hebben mooie foto`s gemaakt van boomklevers, spechten, glanskop mezen, kuifmezen ,goudhaantjes en meer vogels. Wat is het heerlijk om in zo`n vogelhut te zitten en nieuwsgierig te wachten wat er komen gaat. Je oren goed open houden want die kunnen je al ver van te voren vertellen wat er aan komt. De tijd vliegt om! Maar ook omdat het zo gezellig was en we zo veel plezier met elkaar hadden. Ik heb door deze drie geweldige gidsen een kijkje mogen nemen in hun wereld. En ik heb er van genoten! Zou ik nog een keertje mee mogen? Of heb ik toch een te mooie foto gemaakt van die kuifmees?......

Tijdens het zoeken naar weer een andere plek kwamen we een van de parkbeheerders tegen hij wist ons ook nog een paar mooie plekken te vertellen waar veel vogels komen drinken in de poeltjes.

Wat een prachtige omgeving. Ook daar weer mooie wandelingen gemaakt en veel edelherten en moeflons gezien. Het hield maar niet op. Totdat het echte hollandse weer zijn intrede deed en wij ook precies gepland hadden weer huiswaarts te gaan. Daar trof ik mijn eigen warme nest, mezelf beseffend wat een geluksvogel ik eigenlijk zelf ook ben.

Mannen,……bedankt voor de onwijs gave week!!

Diane.

Vogelkijkwand.

Juni 2010

De Zeevang, “een groene gemeente” bestaat dit jaar 40 jaar0
Deze gemeente is een gebied dat rijk is aan vogels en daarom een ideale plek om vogels te kijken en te fotograferen.
Door het plaatsen van een vogelkijkwand, hebben vogelliefhebbers nu de gelegenheid om in alle rust tijdens de vier seizoenen, vogels te observeren.
Het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier stelde de grond beschikbaar en de Provincie Noord-Holland kwam met geld over de brug.
Wethouder Jetty Voermans had de eer de kijkwand te openen, dit in het bijzijn van leden van de vrijwillige weidevogelbescherming en vele fervente vogelaars en veehouders.
Els Wennekers van natuurvereniging Water, Land en Dijken nam destijds het initiatief voor deze wand, waarvan ik de plek mocht bepalen en de foto’s leveren voor het voorlichtingspaneel.
Wim Tijssen ook van Water,Land en Dijken testte de aanwezige vogelaars en genodigden op hun vogelkennis.
Tijdens de quiz was hij vermomd als een oude tureluur en volgde de methode petje op – petje af.
De vogelkijkwand is gelegen aan de Klemweg te Warder met uitzicht over de Kromme IJe.

Presentatie op scholen in de Zeevang.

Mei 2010.

In het kader van het 40 jarig bestaan van de gemeente Zeevang werd mij gevraagd een voordracht te houden voor de jeugd op de vijf scholen in de Zeevang, over de natuur in de polder.
Het leek mij een goed idee om deze gelegenheid aan te grijpen om de jeugd van de Zeevang wat meer bij te brengen over de natuur in hun omgeving.
Deze voordracht heb ik uitgevoerd in samenwerking met mijn collega Jens, die de technische kant verzorgde en ook vele vragen beantwoordde van de leerlingen.
Daar de Zeevang nog een bolwerk is van weidevogels hebben we de voordacht daarop toegespitst en onze foto’s geprojecteerd met een beamer.
Ook het tot stand komen van een vogelfoto werd uitgebreid door ons uit de doeken gedaan.
De jeugd stelde ons vele vragen waaronder soms hele bijzondere, zoals de vraag aan Jens, heeft U al een vrouw? Ja zeker antwoordde Jens maar waarom vraag je dat? Jammer we zoeken nog vriend voor onze juf……
Natuurvereniging Water, Land en Dijken ondersteunde de actie door een groot aantal vogelplaten beschikbaar te stellen om deze uit te delen onder de leerlingen.
Het was voor ons een hele inspanning, maar geweldig leuk om te doen en nu maar hopen dat er wat blijft hangen bij de jeugd van deze voorlichting.
Met als uitgangspunt dat ze wat minder achter de computer zitten en wat meer de natuur intrekken.

Verslag van OLS het tilletje uit Warder:

Op jacht naar vogels

Misschien herken je ze en dan dikwijls aan hun auto. Klein, onopvallend groen in de polder, de mannen op jacht. In dit geval met grote lenzen, telelenzen wel te verstaan. Wat veraf is moet dichtbij, en daar zijn zij in geslaagd. De heren Henny de Groot en Jens Stahl, kwamen vanmiddag dinsdag 16 maart vol passie vertellen over hun hobby, natuurfotografie en dan de vogels in het bijzonder. Eerst de onderbouw en daarna de midden- en bovenbouw. Alle hier in het wild levende vogels passeerden de revue, ook de hermelijn en de vos kwamen voor in het verhaal. Want ook deze beesten leven in de Zeevang polder. Prachtige opnamen van vogels op een gemaakt vlot met schelpen, dit alles om te broeden. Ook wist mijnheer De Groot te vertellen dat de vogels soms misleid moesten worden want ze zijn slim, heel slim. Tellen dat kunnen ze niet dus zodra er een uitkijkpost was gecreëerd gingen de fotograven er met zijn tweeën in en na verloop van tijd kwam er één weer uit. En die gaat weg. De kust is veilig denken de vogels. Niets is minder waar. Er is één fotograaf achtergebleven en die maakt de mooiste foto's. Die foto's kregen wij vanmiddag van beide heren te zien. Erg leuk

Witte kwikstaart nestelt in trekker.

juni 2010

Ik kreeg van mijn buurman hobbyboer Martin een melding
dat een witte kwikstaart zijn nest had gebouwd in het motorcompartiment van de trekker.
Dat de kwikstaarten op de meest vreemde plaatsen hun nest bouwen is bekend, maar dit was wel heel bijzonder.
Bij gebruik van de trekker zou het nest in vlammen kunnen opgaan daar het gebouwd wat tegen het spruitstuk, dat bloed heet wordt bij gebruik.
Gelukkig is Martin erg begaan met de natuur en hij was dan ook niet van plan de trekker eerder te gebruiken dan dat de jonge vogels het nest hadden verlaten.
En zo geschiedde, 5 jonge kwikstaartjes zijn groot gekomen en uitgevlogen.
Een pluim voor buurman Martin.

Winter……….

December 2009

Op 17 December 2009 viel in ons land de winter in, met veel sneeuw en zelfs sinds jaren weer eens een witte kerst.
Voor de fotograaf een unieke kans om mooie winterplaatjes te maken van het landschap en de dieren.
Voor de dieren zelf is het allemaal een stuk minder in deze barre tijd, maar ja de natuur heeft nu eenmaal zijn grillen en alleen de sterkste zullen overleven.
Toch kunt ook U de vogels en dieren een handje helpen om de winter door te komen, hieronder vindt U wat tips hiervoor.
In deze periode zijn we regelmatig afgereisd naar de Wieringermeer om daar opnames te maken van de vogels en het besneeuwde landschap.
Vlak bij het begin van de Afsluitdijk bevindt zich het Robbenoordbos waar veel sloten
en watertjes niet bevroren waren door de invloed van zilt water en stroming.
Het Robbenoordbos ligt iets ten zuiden van Den Oever en is ontstaan omdat door de hoge waterstand de bodem ongeschikt bleek voor agrarisch gebruik.
Daarom koos men voor de aanleg van bos, zodat er tenminste nog hout gewonnen kon worden.
Het open water was heel aantrekkelijk voor vele vogelsoorten zoals de houtsnip, watersnip, waterral, roerdomp en de ijsvogel.
Veel van deze soorten kon je gewoon vanuit de auto fotograferen,
Wel was ik erg content met mijn oude suzuki 4 wiel drive, (mijn mobiele schuilhut) daar ik regelmatig vast zat in de sneeuw en alle kanten op glibberde.

Tips voor het voeren

Voeren mag op bescheiden schaal vanaf november (bijv. zaden), maar het is pas écht nodig als het langdurig vriest of sneeuwt.
Voer niet teveel tegelijk en liefst 's morgens na het aanbreken van de dag of tegen het einde van de middag. Overdag voeren op de grond kan muizen en ratten aantrekken.
Geef geen voedsel waarin zout is verwerkt, in de kaas en het brood dat u voert zit al meer dan genoeg zout.
Voer geen margarine; die werkt als laxeermiddel bij vogels
Voedsel dat makkelijk bevriest, zoals appels, niet in kleine stukjes voeren, maar als geheel.
De voederwijzer (rechts) geeft aan wat en waar u moet voeren en voor welke vogelsoorten.
Stop geleidelijk met voeren als sneeuw en ijs verdwenen zijn.
Voer nooit in de tijd dat vogels jongen hebben. De jongen van de meeste zangvogels moeten insecten eten en kunnen ander voedsel niet verteren. Ze gaan er dood aan!
Voer geen brood met boter of ander voer met olie aan eenden in een wak, dat zorgt voor "olieslachtoffers".

Verstoor de vogels in het buitengebied niet, iedere keer dat ze onnodig opvliegen kost veel energie.
Breng ernstig verzwakte en zieke vogels naar een vogelasiel bij u in de buurt. Voor een adres kunt u de Vogelinfolijn van de Vogelbescherming bellen.
Telefoonnummer 030-69377

Een paar dagen veluwe in herfstkleuren

Okt. 2009

We hebben een paar dagen de Zeevang omgeruild voor een bezoek aan de Veluwe, daar het in dit jaargetij verschrikkelijk mooi is in de bossen met hun kleurrijke herfsttooi.

Voor ons als vogelfotograaf een geheel andere dimensie,waar we ook met volle teugen van genoten hebben.

Omdat de bodem van de Veluwe voornamelijk uit arme zandgrond bestaat, is het grootste deel van de cultuurbossen naaldbos. Dit naaldbos bestaat overwegend uit grove den. Later kwam hier de Douglasspar bij. Verder is er op de Veluwe ook cultuurbos te vinden dat bestaat uit Amerikaanse eiken. Wij waren diep onder de indruk van de prachtig gekleurde herfstbladeren van deze bomen. Overige bossoorten zijn loofbos en het zogeheten spontane bos. Spontaan bos is bos dat voornamelijk bestaat uit vliegdennen. Een vliegden is een grove den die niet door de mens is geplant, maar die is ontstaan uit zaad dat door de wind werd verspreid. In het open landschap groeien vliegdennen grillig. Dit komt doordat ze vanwege de wind en de ruimte in de breedte groeien, in plaats van in de hoogte

Een bezoek aan wildpark het Aardhuis nabij Apeldoorn gaf ons de mogelijkheid prachtige opnames te maken van edelherten en wilde zwijnen.
Wilde zwijnen zwerven overal op de veluwe rond op zoek naar voedsel. Zij wroeten in de bodem en maken vaak grote kuilen. In modderige kuilen rollen zij zich rond, om vervolgens met zand en modder parasieten van hun huid te schuren.
Helaas was de bronst van de edelherten al voorbij
In de maand September tijdens de brons is de tijd dat een hert een roedel hinden probeert te verwerven als een soort harem. Dit ontaard in het maken van diepe keelgeluiden (het burlen)
en indrukwekkende gevechten. Helaas voor ons was deze bronst voorbij maar toch mooie platen kunnen maken van deze edele dieren

En dan de paddestoelen….., in de bossen komen in de herfst de meeste paddestoelen voor op vochtige plaatsen en daar waar veel blad of dood hout op de bodem ligt.
Sommige van deze paddestoelen zijn eetbaar waarvan de champignon en de cantharel de bekendste, maar de meeste paddestoelen hebben een vieze smaak en zijn soms erg giftig.
Vandaar dat wij ons maar bezig hebben gehouden met het fotograferen van de paddo’s.
Op zich een lastig karwei daar je voor een mooi laag standpunt plat op je buik moest liggen op de natte bodem en dan ook nog eens de hoekzoeker vergeten.

Tot slot werden we door een collega fotograaf geattendeerd op de aanwezigheid van een neushoorn kever die vrij zeldzaam is, en ook hiervan mooie opnames kunnen maken met de macro lens.
Al met al een leerzame en geslaagde ervaring.

Kerkuilen in een veldkast.

September 2009.

Hans Simons, vanaf het begin lid van de agrarische natuurvereniging, heeft al sinds jaar en dag een paal in het weiland staan met een uilenkast. Niet dat er wel eens een uil in broedt. In het voorjaar broeden er meestal Nijlganzen in die worden opgevolgd door een paartje Holenduiven die wat later in het jaar hun kroost er in groot brengen. De kast heeft dus wel bekijks van vogels en ook zeker nut. Holenduiven worden niet zo vaak herkend als zodanig, maar het zijn prachtige kleine duiven in het zonnetje en het gaat goed met ze in Nederland. In vergelijking met de Houtduif zijn ze kleiner, ze missen de witte kraag en hebben twee mooie zwarte baantjes op hun vleugels.

Al een paar avonden hoorde Hans wat raar gesis komen uit zijn paalwoning. Maandagavond j.l. ging hij op onderzoek uit. Als ie de kast nadert vliegen er twee uilen uit. Blijft stil staan om af te wachten wat er gebeurt… En er gebeurt zeker wat, want na een paar tellen land één van de uilen op zijn hoofd! Om vervolgens even verderop in het gras te landen, het lijkt een kerkuil. Het gesis uit de kast is niet van de lucht.

Hans neemt contact op met de agrarische natuurvereniging. Uilen in een veldkast is zeer bijzonder lijkt mij, dus we schakelen de mensen van de Kerkuilenwerkgroep NH in. De volgende morgen vroeg blijken er al drie uilenkoppies uit de kast steken, dus haast is geboden. De mensen van de kerkuilenwerkgroep laten er ook geen gras over groeien en bereiden snel met de plaatselijke coördinatoren een ringactie voor. Woensdagmiddag twee uur blijken er inderdaad Kerkuilen in de veldkast te broeden.
Het eerste geval van een broedende Kerkuil in een veldkast.

Voor meer informatie over de steen- en kerkuilenwerkgroepen in Noord-Holland kunt u terecht op deze website:

http://www.landschapnoordholland.nl/groenekaart.php?action=displayvrijwilligersgroep&vrijwilligersgroepid=12

Landschap Noord Holland helpt de kerkuilenwerkgroep NH met materialen en andere benodigdheden om hun belangrijke vrijwilligerswerk goed te kunnen uitvoeren.

Boomvalken

Augustus 2009

Ook dit jaar heeft een paartje boomvalken met succes gebroed in de Zeevang, waarvan twee jongen zijn uitgevlogen en groot gekomen.
Daar we dit jaar wat meer alert waren op het broedverloop en de tijd van uitvliegen hebben we de jonge valken wat langer kunnen observeren.
Het is werkelijk een spektakel dit van nabij te kunnen waarnemen.
De jonge vogels hadden een damhek uitgekozen als vaste zit en rustplaats.
Van hier wachten zij tot een van de ouder vogels een prooi kwam aandragen.
Van ver zien zij een van hun ouders aankomen en vliegen deze dan tegemoet om de prooi in de lucht over te nemen.
Het is een ongelofelijk prachtig schouwspel om dit staaltje lucht acrobatiek waar te nemen en je staat verbaast hoe handig de jonge vogels al zijn in de lucht.
Het jong met de prooi keert dan terug naar het damhek om deze prooi in een mum van tijd te verorberen, dit tot teleurstelling van het andere jong.
De prooien bestaan voornamelijk uit gevogelte zoals zwaluwen, graspiepers en spreeuwen.
Je moet toch wel een geweldige vlieger zijn om de zwaluwen in de vlucht te kunnen vangen.
We hebben weer veel opgestoken en geleerd over het gedrag van zowel de jonge als oude valken, verder enorm genoten van de waarnemingen op korte afstand en natuurlijk heel veel foto’s aan overgehouden.

Zeevogel reis naar Engeland en Schotland

Juni 2009

Onder leiding van topfotograaf Han Bouwmeester hebben we deelgenomen aan een natuurfoto reisje naar Engeland en Schotland.
Het onderkomen was een Bed and Breackfast te Beadnell, eenvoudig maar goed verzorgd.
We hebben een bezoek gebracht aan de Farne Eilanden, Isle of May en Bass Rock gelegen aan de oostkust van Engeland en Schotland.
Deze eilanden staan bekend om hun enorme broedkolonies zeevogels.
De Farne eilanden zijn een uniek broedgebiedvoor soorten als zeekoet, alk, drieteenmeeuw,
noordse en grote stern, kuifaalscholvers en de papegaaiduiker.
Het was een geweldige ervaring om hier al deze soorten te mogen waarnemen en te fotograferen.
Door het prachtige en zonnige weer die dagen was het er heerlijk vertoeven, maar wat minder om de vogels mooi te kieken.
Het harde zonlicht en de vrij witte vogels geeft geen optimale belichting en details in de foto.
Maar ja zo blijft er altijd wat te zeuren, je moet maar denken bij regen en harde wind waren we nooit op deze eilanden terecht gekomen.
Tijdens de overtocht naar de eilanden hebben we regelmatig grijze zeehonden en een enkele keer een aantal dolfijnen gezien.

Ook is er een bezoek gebracht aan Bass Rock, dit beroemde eiland bevindt zich net over de grens met Schotland
Deze 320 miljoen jaar oude granieten kolos in zee herbergt in het broedseizoen de grootste kolonie jan van genten van Europa.
Na een uurtje varen met een vissersboot en het bestijgen van een steile trap kom je in een wereld van duizenden jan van genten en een sterke lucht van hun uitwerpselen.
Het gehele eiland zit zo vol met deze prachtige vogels, geheel niet schuw en te benaderen tot op enkele meters afstand dit is werkelijk een unieke ervaring die ik een ieder kan aanraden.

Op de terugweg van Bass Rock ook nog een bezoek gebracht aan st. Abbs Head.
Via een schitterende weg zijn we gereden naar deze enorme klif waar zich ook een grote populaties zeevogels bevindt..
Hier mooie opnames kunnen maken van de drieteenmeeuwen en de noordse stormvogel.
Ook landschappelijk is het hier heel fraai om te fotograferen.

Het bezoek aan Isle of May was ook voor onze reisleider geheel nieuw en meer een werkbezoek voor hem,dit voor eventuele vervolg reizen in 2010.
Het was wel drie uur sturen en ruim een uur varen maar absoluut de moeite waard.
Op dit eiland stond een accommodatie met zes kamers die te huur is, zoiets lijkt me helemaal te gek voor een volgende keer.

Een bezoekje aan Holy Island leverde nog een spannend avontuurtje op.
Holy Island is een eiland dat bij laag water een schiereiland is en waar je dus gewoon op kan met de auto bij laag water.
Je moet natuurlijk wel het tij in de gaten houden, tot 19.30 was het veilig terug keren volgens de leiding.
Tot we om 18.30 dit nog maar eens gingen controleren omdat het al akelig stil werd met het verkeer, het bleek dat er naar een verkeerde datum was gekeken en de veilige tijd van oversteek was nu ineens 17,30 uur en dus al een uur te laat.
Snel gepakt en naar de weg gereden, die al voor een groot gedeelte onder water stond.
De keus was wachten op laag water ”dus overnachten” of doorrijden.
Voor het laatste gekozen en met hoog opspattend water en hier en daar wat aquaplaning het vaste land gehaald ondanks de sterke stroming van het opkomende water.
Aan de overkant stonden een aantal Engelse ramptoeristen foto’s te maken van die rare Nederlanders die ondanks alle waarschuwing borden door het water reden met alle risico’s
van dien.
Degene die zich verkeken heeft op de datum moet dit zeker nog jaren aanhoren.

Ook nog heel wat uurtjes doorgebracht in het binnenland en hier de waterspreeuw, roodborsttapuit, en piepers kunnen vastleggen.
Al met al een zeer geslaagde reis waarvan we hebben genoten en veel opgestoken.

Nieuws van de vlotjes part ll

Juni 2009

We hebben goed en wat minder goed nieuws te vertellen.
Het goede nieuws is dat op een van de vlotjes twee jongen uit het ei zijn gekropen en al lekker opgroeien.
Bij onraad verlaten zij het vlotje en zwemmen over naar de kant om zich te verstoppen in het lange gras.
Als de rust is wedergekeerd zwemmen zij snel terug naar het vlotje waar zij door het ouderpaar gevoerd worden.
De legsels van de andere twee vlotjes zijn vertrapt door de grauwe ganzen met hun jongen.
Hiervoor gaan we aankomende winter aanpassingen maken, zodat dit niet meer kan gebeuren.
Inmiddels is er wel een scholekster gaan broeden op een van de vrijgekomen vlotjes.

De vos en de weidevogels

Mei 2009

Weidevogels horen bij het boerenlandschap.
Het veenweidegebied ten noorden van Amsterdam is zo’n boerenlandschap waar het merendeel van de weidevogels broedt, zoals de grutto, kievit en de tureluur.
Midden in dit bolwerk van weidevogels heeft een vos vier jongen grootgebracht.
Van oudsher komt de vos voor op de hogere gronden van Nederland.
In de jaren zestig begon de vos zich uit te breiden, en aan het eind van de zestiger jaren is hij ook opgedoken in de duinen.
Later zijn ook lagere delen van Nederland bezet.
De laatste jaren is de vos zelfs de open polders gaan koloniseren en zo komt de vos sinds 1990 ook in heel Waterland voor.
Predatie is op zich natuurlijk, maar waar sterke afname van de weidevogels in verband staat met een hoge predatie door de vos is de Natuurvereniging Water, Land en Dijken een voorstander van een effectief faunabeheer m.b.t. de vos.
Wij hebben in ieder geval een geweldige leerzame ervaring opgedaan en er ook nog een mooie foto serie aan overgehouden.

Nieuws van de vlotjes voor de visdief.

Mei 2009

Het is nu half mei en ik kan U mededelen dat alle drie de nieuw geplaatste vlotjes voor de visdief bezet zijn door een paartje.
Het uitgangspunt was twee nesten per vlot, maar hiervoor zijn de afmetingen toch te klein.
Ook de oude vlotten zijn weer bezet ondanks de slechte toestand van deze kunstwerken.
Aankomende winter moeten deze vervangen worden.
Ik ben blij met het tot nu toe behaalde succes en hoop dat er ook jonge vogels groot komen.
Hiervan wordt U op de hoogte via deze site.

De ijsvogels van Edam

April 2009.

In 2008 hebben de ijsvogels van Edam met succes drie broedsels grootgebracht.
Deze ijsvogels broeden op een terrein van SBB in een wortelstronk van een speciaal voor dit doel omgetrokken boom.

Uit de watervogeltellingen van SOVON blijkt dat het aantal ijsvogels de afgelopen winter waarschijnlijk met de helft is teruggelopen. Volgens het KNMI was deze winter de koudste winter in twaalf jaar; in het zuidoosten van het land daalde het kwik plaatselijk zelfs tot ruim –20°C. Schaatsen konden uit het vet worden gehaald, maar voor veel vogelsoorten betekent ijs en sneeuw een kwestie van leven of dood, zeker als de vorstperiode lang aanhoudt.

De ijsvogel is als viseter sterk gebonden aan water, van smalle beekjes tot kleine wateren. Is hun voedsel onbereikbaar door ijs dan leggen ze massaal het loodje. Het duurt daarna weer een aantal jaar voor de populatie zich herstelt. De ijsvogelstand vertoont dan ook sterke schommelingen. In de voorgaande elf zachte winters hadden deze kleurrijke vogels de wind mee. Niet alleen nam hun aantal toe, ze breidden zich ook in steeds meer delen van Nederland uit en konden op veel plekken aangetroffen worden. Aan die opmars lijkt nu abrupt een einde gekomen.
Met spanning wachten we op het komende broedseizoen, waarna duidelijker wordt hoe hard de klap voor de ijsvogelstand is geweest. De ijsvogelstand kan overigens best een stootje verdragen. Onder gunstige omstandigheden brengen ze veel jongen groot, en met de huidige tendens van steeds warmere winters lijkt de stand op lange termijn niet in gevaar.

En gelukkig eind Maart keerden de ijsvogels terug op hun vaste stek.
Op 9 April de eerste visoverdracht en paring waargenomen.
Hoe het dit broedseizoen verder verloopt hoort U nog van mij.

Het visdiefje
Vogel van het jaar 2009.

Maart 2009.

Welkom bij het Jaar van de Visdief!

SOVON Vogelonderzoek Nederland en Vogelbescherming Nederland zetten in 2009 de Visdief centraal in het Jaar van de Visdief. De keuze is op deze soort gevallen omdat het een leuke aansprekende stern is, die behoorlijk bekend is bij veel vogelaars en die in grote delen van ons land voorkomt. De visdief is een Rode Lijst-soort en daarmee een aandachtsoort voor Vogelbescherming. Zoals van de meeste soorten, weten we van de visdief het een en ander, maar eigenlijk toch ook weer te weinig over het voorkomen van de soort en aspecten die fluctuaties in de populaties veroorzaken. Die kennis is wel nodig om de soort goed te kunnen beschermen.

Bij ons in de Zeevang broeden de visdiefjes al jaren op een tweetal kunstvlotjes die gelegen zijn in een brede sloot op grond van Staatsbosbeheer.
Dit is een groot succes waarbij ieder jaar jongen uitvliegen.
Gezien de predatie van de hermelijn geven de sterntjes de voorkeur voor het broeden op deze vlotjes in het water.
Om het resultaat van het broeden wat op te krikken heb ik in samenwerking met Jan Butter en Kees Cuiper er een drietal vlotten bijgemaakt.
Deze vlotten hebben we eind Februari geplaatst, dus nog ruim op tijd voor het aankomende broedseizoen.
De vlotjes zijn van duurzaam materiaal gemaakt en kunnen dus jaren mee.

Materiaal; wandpaneel van piepschuim aan twee kanten afgedekt met aluminium , dik 12 cm.
Met een maat van 150 X 150 cm.
Afgedekt met kunstgras en voorzien van een houten frame, met daarin een laag schelpen. (zie foto’s)
En nu maar het nieuwe broedseizoen met spanning afwachten.
Hoe een en ander verloopt vermeld ik na het seizoen.

Pestvogels

Januari 2009

Via een bevriende collega fotograaf kreeg ik te horen dat er een drietal pestvogels gesignaleerd waren op de bessenstruiken nabij het voetbalveld in Den Oever.
De volgende dag daar maar eens een kijkje gaan nemen, maar helaas geen pestvogel te zien.
Na wat zoeken en rondrijden in de omgeving met mijn collega zagen wij in het dorpje Oosterland een boompje staan dat vol hing met gele sierappeltjes.
En jawel hoor de pestvogels waren daar aanwezig ,we telden 9 exemplaren.
Ook de kramsvogels, koperwieken, merels en spreeuwen waren hier volop aanwezig en deden zich te goed aan de gele vruchten.
Vanuit de auto (onze mobiele schuilhut) was het mogelijk de vogels te fotograferen.
Binnen drie dagen was het boompje volledig ontdaan van de appeltjes en keerde de rust terug in het tuintje.
Na de eerste dag snel nog wat fotografen gebeld en geïnformeerd over deze unieke locatie en ook zij hebben hier mooie platen kunnen maken.
Dit alles speelde zich af in een periode van vorst zodat de vogels goed hongerig waren.

Sierappel Golden Hornet.

De sierappel Golden Hornet is een trage groeier welke in het voorjaar opvalt door de mooie witte bloesem en in de herfst gele appeltjes draagt.
De boom is winterhard maar de sierappeltjes niet
De boom heeft een voorkeur voor humusrijke grond

Plasdras

3 Januari 2009

In de winter van 2008 hebben we een observatie hut ingegraven bij het plasdras van S.B.B. nabij Middelie.
Voor deze hut hadden wij in de plas een schelpen eilandje aangelegd dit als broedgelegenheid voor de plevieren en visdiefjes.
Mede door het zeer lage zicht standpunt van uit de hut konden wij de plas niet echt goed overzien terwijl het broedresultaat op het eiland tegen viel, (een paartje visdiefjes)Vandaag met de kraan het eilandje weer afgegraven en geëgaliseerd.
De slappe grond was zodanig bevroren dat we er goed bij konden komen met de kraan.
Ook hier nu maar wachten op het voorjaar en de eerste grutto’s.

IJsvogelwand

Januari 2009

Afgelopen zomer heeft de Hr. Jaap Hoek-Spaans met zijn vrouw Diane de boerderij van haar ouders te Middelie overgenomen.
Deze oude plaats is een oase van rust en zeer vogelrijk.
Jaaps eerste werk was een heuse vijver graven en zodanig dat hij vanuit huis een prachtig zicht heeft op deze plas.
Een deel van de uitgegraven grond werd op een hoop gegooid en moet in de toekomst dienen als broedplaats voor de ijsvogel.
Nu het al enige dagen heeft gevroren konden we vanaf het ijs de wand recht afsteken en tevens wat broedgangen en zitstokken aanbrengen.
En nu maar met spanning het voorjaar afwachten en hopen op niet al te veel winterverliezen van de ijsvogels.

Kerstwens 2009

Nieuwe locatie in Purmerend.

December 2008

Van het najaar waren wij in gesprek met het bestuur van een volktuinen complex gelegen te Purmerend.
Wij vonden hier namelijk een verwaarloosde tuin met vijvers en een wat wilde begroeiing
die ons zeer geschikt leek voor onze hobby.
Na overleg met de huurder van deze tuin mochten wij een tentje plaatsen voor de fotografie.
Het aanbod van de wintervogels is hier gezien de ligging van het complex vele malen groter dan de vorige tuin in de Zeevang dit gezien de geïsoleerde ligging in het open landschap.
Wij waren ook zeer verrast door de aanwezigheid van de vele putters en grote barmsijzen.
Ook de kleine bonte specht hier waargenomen maar helaas nog niet kunnen platen.
Deze tuin is een prachtig alternatief voor de Zeevangs tuin, al is het onderkomen voor ons wat minder comfortabele zeker in de vrieskou.

	Vogels in de tuin (vervolg) December 2008 Aan het tuinvogel plezier in de Zeevang komt een vroegtijdig en onverwacht einde. Een groot gedeelte van de oude boomkwekerij wordt gekapt en teruggebracht in de oude staat nl. weiland. Grote pech voor mij, maar het kan niet altijd meezitten. Bij deze dank ik de eigenaar die mij in de gelegenheid stelde vele mooie vogelfoto’s te maken op deze locatie .
	Woestijntapuit bij Schoorl aan zee. 15 November 2008 Op de site van Waarnemingen.nl stond een melding dat een woestijntapuit was waargenomen bij de strandafslag Schoorl aan zee paal 29. Daar dit voor Nederland een zeer zeldzaam soort is ben ik in gezelschap van mijn collega Jan Butter er op aan gegaan om ter plaatste wat foto’s te maken van dit bijzondere vogeltje. Deze soort broedt in het Kaspische-Zeegebied en verder oostelijk, tot in Mongolië. Het is in Europa een dwaalgast die vooral in de herfst hier opduikt. Tjonge even daar naartoe viel wel wat tegen daar de strandafslag alleen per voet of met de fiets bereikbaar is. Dus dan maar 2 km. lopen en dat met al het zware fotoapparatuur, wel een goede conditie training naar toch…. Onderweg kwamen wij een mooie gezellige dame tegen van Radio Noord Holland. Ook zij was daar aanwezig om een reportage te maken van deze vogelgekte. Zij vroeg of wij genegen waren mee te werken aan de reportage en wat doe je dan in zo een geval, ja zeggen natuurlijk. Maar ja lopen met de zware bepakking en iets vertellen valt om den drommel niet mee, we stonden dan ook te hijgen als een molenpaard en dat was goed te horen in de reportage. Aangekomen bij de locatie waren er al heel wat fotografen en vogelaars aanwezig, dus zoeken naar de tapuit was niet nodig. Snel ons apparatuur in stelling gebracht en per man wel 250 foto’s gemaakt en de reportster maar door vragen over het waarom en hoe. Al met al een zeer geslaagde dag, mooie platen gemaakt, leuke mensen ontmoet en een hijgende reportage op Radio Noord Holland.

	Vogels in de tuin. November 2008 Dan bedoel ik niet mijn eigen piepkleine tuintje bij huis maar een heuse tuin van wel 3 ha. groot, liggende achter een klein dorpje in de Zeevang. Vorig jaar mocht ik van de eigenaar al fotograferen in deze tuin, met een wisselend succes. De tuin is voor een gedeelte een gewezen boomkwekerij terwijl het andere gedeelte bestaat uit een schitterende privé tuin van de bewoner. In deze tuin liggen drie vijvers en naar zeggen met wel duizend verschillende bomen en planten. Door de toch wat geïsoleerde ligging van de tuin in het open veenweide gebied valt het aanbod van vogels wat tegen in verhouding van dat wat de tuin te bieden heeft. Toch ben ik ontzettend blij dat ik ook dit winterseizoen weer gebruik mag maken van deze locatie. De uitgekozen plaats is een open plek met rondom een dichte begroeiing van voornamelijk groenblijvende bomen en struiken. Dit zijn namelijk de ideale schuilplaatsen waarin de vogels zich kunnen verbergen voor katten en de sperwers. Aan de rand van deze dekking is de fotohut geplaatst en wel zodanig dat de zon het grootste gedeelte van de dag in de rug staat, dit is de beste positie voor het maken van een goede foto qua belichting. Een voertafel gemaakt in de open plek op ongeveer een meter van de grond, zodat ik met de camera op ooghoogte zit en de vogels zich veilig voelen voor de grondpredatie Met het voeren van de vogels ben ik begonnen door vetbollen, pinda’s, pindacake, zonnepitten, eikels en onkruidzaad te verstrekken. Binnen enkele dagen lukte het mij al foto’s te kunnen maken van de koolmees, pimpelmees, roodborst, heggenmus, ringmus, gaai, en de grote bonte specht. Dicht bij de hut staat een flink uit de kluiten gewassen hulststruik vol met rode bessen, die weer soorten aantrekt zoals de zanglijster, koperwiek en de kramsvogel. In een vrij korte tijd al zo’n tien soorten kunnen vastleggen op de gevoelige plaat. Buiten het fotograferen is het een schitterend schouwspel de vogels zo te kunnen observeren, die zich anders verschuilen in de dekking. Het uren vertoeven in deze hut alleen met de vogels in de natuur is absoluut een feest en geen straf. De laatste tuinvogel foto’s kunt U vinden onder de rubriek RECENTE FOTO’S


	Dagje Veluwe. Oktober 2008 Een dagje naar een bevriende natuurfotograaf op de Veluwe geweest. Deze collega woont daar werkelijk prachtig en heeft een grote tuin grenzend aan het bos. In de tuin mijn schuilhut geplaatst en een mooie zitplek voor de vogels gecreëerd en daarbij wat voer gestrooid. Dat was echt een groot succes, er kwamen vogels op het voer die we in de Zeevang weinig of niet tegenkomen zoals de boomklever, zwarte mees, glanskop en de kuifmees maar natuurlijk ook de koolmezen en pimpelmezen. Ook de eekhoorn kwam op het voer en liet zich prachtig fotograferen ondanks dat hij erg alert en schuw was. Mijn collega had al voorspeld dat de eekhoorn tussen vier en vijf uur langs zou komen en inderdaad of hij klok kan kijken kwam hij tegen half vijf. Al met al een zeer geslaagde dag en met dank aan de collega voor zijn gastvrijheid. De foto’s kunt U vinden onder de knop RECENTE FOTO’S

	Kerkuil Oktober 2008 Bij een verlaten boerderij nabij polder de Zeevang broedt niet alleen de torenvalk en de steenuil maar ook een paartje kerkuilen. Volwassen kerkuilen blijven gewoonlijk het gehele jaar in de naaste omgeving van de broedplaats. Ze zijn doorgaans trouw aan elkaar en aan de eenmaal gekozen nestplaats, zodat een goede plaats vaak jaren achtereen bezet is. Het voedselaanbod bepaalt de grootte van het jachtgebied. Bij een rijke muizenstand hebben de kerkuilen voldoende aan een oppervlakte van een halve km, of aan een gebied met een straal van 800 tot 1500 meter rond de broedplaats. Tijdens een strenge winter of voedselschaarste gaan de kerkuilen noodgedwongen zwerven. Voor onze kerkuilen is in het vroege voorjaar een nestkast opgehangen door de werkgroep Kerkuilen Noord-Holland en met succes. Vier jongen zijn hierin grootgebracht en geringd. In samenwerking met Jan Butter hebben wij deze uilen gevolgd in hun broedcyclus. Een schuilhut geplaatst in de oude verlaten schuur en er werden zitplaatsen voor de uilen gecreëerd. We waren vast besloten geen gebruik te maken van flitslicht om verstoring te voorkomen.. Ja ja dat hebben we geweten, van de honderd opnames was zeker negentig procent niet bruikbaar door beweging, gezien de lange sluitertijden die we moesten nemen omdat er te weinig licht was in de stal. Het gehoor van de uilen is zeer goed ontwikkeld, zodat we doodstil moesten zitten in de schuilhut en dat ondanks dat we lek gestoken werden door de muggen. Ondanks dit alles was het een geweldige ervaring en hebben we vele mooie platen kunnen maken. Helaas hebben we de jonge vogels en het wijfje maar mondjesmaat kunnen fotograferen, daar deze zich pas vertoonden als het te donker was voor de opnames. Daar goede nestplaatsen vaak jaren achtereen bezet worden door de kerkuil, maar ook door de steenuil en torenvalk, is het doodzonde dat deze prachtige oude stolp en broedplaats op de nominatie staat gesloopt te worden om ruimte te maken voor een industrieterrein. De foto’s kunt U vinden onder de knop RECENTE FOTO’S



	Bronst Edelhert September 2008 Zodra de dagen korter en kouder worden heeft de Veluwe er een attractie bij, de bronsttijd en het burlen. Het zijn de oergeluiden van edelherten in de paartijd en behalve op andere herten heeft deze bronst ook een magische aantrekkingskracht op natuurvrienden en fotografen. Vandaar ook maar eens de Zeevang geruild voor de Veluwe om dit spektakel te observeren en te fotograferen. Wel wat jammer is dat de herten op een bepaalde tijd gevoerd worden, zodat je toch wat meer het Artis gevoel krijgt . Het voordeel is wel dat vlak na het voeren de herten uittreden uit de dekking zodat ze prachtig te fotograferen zijn. De hinden bepalen waar de bronst plaatsvindt, een belangrijk gegeven is daarbij het voedselaanbod. De herten komen naar dat gebied, soms wel van tientallen kilometers ver, waar de hinden zich bevinden. Als een ander hert bij de roedel verschijnt kan het tot een gevecht komen, maar meestal blijft het bij stoer doen en macho gedrag. Een confrontatie tussen de herten vond die dag helaas niet plaats, maar het was zeer indrukwekkend en heb toch heel wat plaatjes kunnen maken.

	IJsgors September 2008 Op de site van waarnemingen.nl werd melding gemaakt van een ijsgors nabij de Nek aan de Markermeerdijk bij Schellinkhout. Daar deze gorzensoort zelden voorkomt in Nederland ben ik maar eens gaan kijken of ik dit vogeltje kon fotograferen. De gors al snel gevondenen geheel niet schuw, dus dicht te benaderen. Dat wil niet zeggen dat hij makkelijk te platen is, daar hij veelvuldig gebruikt maakt van de dekking en dit soort vaak wat plat op de grond ligt. Na een kortstondig bad ging hij zich uitgebreid zitten poetsen op een steen zodat ik mijn plaatjes kon maken. Bij jeuk of het verzorgen van de kopveertjes veegde hij met zijn kopje over de steen in plaats van te krabben met zijn pootje. (zie Foto). De Europese ijsgorzen broeden in de toendragebieden van Scandinavië en Rusland. In de winter trekken de meeste vogels naar Zuid-Rusland , maar er zijn ook vogels die overwinteren langs de kusten van de Noordzee.

	Augustus 2008 Ook dit jaar heeft de boomvalk met succes gebroed in de Zeevang.De valken hebben gebruik gemaakt van een oud kraaiennest en daar drie jongen in grootgebracht. Een damhek in de polder nabij het nest diende een paar dagen als rustplaats voor de pas uitgevlogen jonge valken. Na overleg met de eigenaren van de grond kreeg ik toestemming om mijn mobiele fotohut te plaatsen in de nabijheid van het bewuste damhek. Twee volle dagen hebben we deze prachtige vogels hier kunnen observeren en fotograferen. De boomvalk jaagt meestal op grote insecten zoals libellen die vaak in de vlucht worden opgegeten, ook kleine vogels worden in de vlucht gevangen. Zijn snelheid en vliegkunst stellen hem in staat om zelfs zwaluwen te grijpen. Huiszwaluwen en boerenzwaluwen hebben dan ook een specifieke boomvalk alarmroep om hun soortgenoten te waarschuwen. Door mij waargenomen dat een passerende ijsvogel werd aangejaagd door een van de jonge valken. De ijsvogel vloog heel snel en laag over het water , om zich bij de stootduik van de valk plat op het water te laten vallen zodat de snelheid er uitwas en de valk mis stoten. Dit herhaalden zich drie keer tot de ijsvogel zich bij de boerderij in veiligheid kon brengen. Later werd op deze wijze ook nog een oeverlopertje aangejaagd door twee jonge valkjes maar ook zonder resultaat. Toen de valkjes even niet aanwezig waren wilde een torenvalk zijn gevangen muisje op het bewuste hek rustig oppeuzelen. Deze pret was van korte duur voor de torenvalk want hij werd door een jonge boomvalk met geweld van het hek gejaagd, hierbij maakte hij de gekste capriolen. (zie foto) Na twee dagen geen jonge valken meer te zien op het hek maar ook niet in de buurt. De boomvalk is een zomergast en trekvogel die grote afstanden aflegt en overwintert in Afrika. Al met al een beleving om niet snel te vergeten en die heel wat mooie plaatjes opleverden. De foto’s kunt U vinden onder de knop RECENTE FOTO’S Henny.